Daar valt ook nog wel wat tegen in te brengen. Bijvoorbeeld, dat CSR verschillende invullingen kent en dat de "liefdadigheids"-invulling die de Economist er aan geeft niet noodzakelijk door de meeste bedrijven wordt aangehangen (bij NGO's ligt dat misschien anders).

Een ander argument kan zijn dat in een tijd waarin sustainability van levensbelang lijkt te zijn, het begrip "goed functioneren van bedrijven en van het kapitalistische systeem" aan een heroverweging toe lijkt te zijn.

Kan het zijn dat de bezwaren van de Economist vooral opgaan als CSR teveel belangstelling krijgt (dat er aandacht is voor business ethics wordt door het blad juist gewaardeerd)? Zo zijn er bedrijven waar men niet spreekt van CSR en MVO, maar van sustainability, waarbinnen men dan CSR componenten onderkent. Zouden daarmee dan de bezwaren van de Economist wegvallen? Immers, de nadruk op sustainability zou met zich meebrengen de aandacht voor een balans tussen de drie dimensies, waarmee de disbalans die de Economist meent te moeten zien in het juiste licht wordt geplaatst en, zo nodig, aangepast.

Voor meningen hierover heb ik een discussie-begin gemaakt op de Forum pagina.

Joop Remmé

(zie: inleidend artikel).

» Terug naar Artikelen en stellingen